وقتی درباره مراقبت از سالمندان صحبت میکنیم، معمولاً اولین چیزی که به ذهن میرسد «مراقب سالمند» است. اما در بسیاری از موارد، مسئله فقط انجام دادن کارهای روزمره نیست.
سالمند ممکن است به پزشک مراجعه کند، آزمایش انجام دهد، دارو دریافت کند، به توانبخشی نیاز داشته باشد، برای رفتوآمد به همراه احتیاج داشته باشد و همزمان خانواده نیز بخواهد از وضعیت او مطلع باشد.
در چنین شرایطی، یک سؤال مهم مطرح میشود:
«چه کسی این خدمات را کنار هم قرار میدهد؟»
گزارش سازمان جهانی بهداشت هشدار میدهد که خدمات سلامت و مراقبت اجتماعی سالمندان اغلب بهصورت پراکنده ارائه میشوند و هماهنگی میان ارائهدهندگان خدمات، مکانهای مختلف و مراحل مختلف مراقبت کافی نیست.
نتیجه میتواند این باشد که خانواده سالمند مجبور شود خودش همه چیز را هماهنگ کند.
در مدل مراقبت یکپارچه، یکی از راهکارهای مهم استفاده از هماهنگکننده مراقبت یا Care Coordinator است.
هماهنگکننده مراقبت جای پزشک، پرستار یا مراقب را نمیگیرد. نقش او این است که کمک کند خدمات مختلف در راستای یک برنامه مشترک حرکت کنند.
سازمان جهانی بهداشت در جمعبندی خود نیز بر نقش یک هماهنگکننده مشخص برای ادامهدار بودن مدیریت مراقبت تأکید میکند.
وقتی فرزندان سالمند درگیر کار، زندگی شخصی یا حتی زندگی در شهر یا کشور دیگری هستند، هماهنگ کردن پزشک، آزمایشگاه، حملونقل، دارو و همراهی میتواند به یک مسئولیت سنگین تبدیل شود.
مدل مراقبت یکپارچه تلاش میکند این بار هماهنگی را از دوش خانواده بردارد و آن را به بخشی از فرآیند حرفهای مراقبت تبدیل کند.
-
شناخت نیازهای سالمند
-
برنامهریزی خدمات مورد نیاز
-
هماهنگی رفتوآمد
-
همراهی در مراجعههای درمانی
-
پیگیری اقدامات انجامشده
-
انتقال اطلاعات لازم به خانواده
-
پیگیری تغییرات وضعیت سالمند
-
هماهنگی میان ارائهدهندگان مختلف خدمات
بنابراین مراقبت حرفهای فقط «بودن کنار سالمند» نیست.
مراقبت یعنی مطمئن شویم کارهایی که باید انجام شوند، در زمان درست و به شکل درست انجام میشوند.